صورتی کاندر جهان مثلش نبود

بود از آن مستی عجب مدهوش او

ناگهان در خواب اندر خواب دید

صورتی چون ماه و خور گشتی پدید

روی خود را سوی آدم مینمود

صورتی ماننده خورشید و ماه

آدم اندر وی همی کردی نگاه