آدم از عزت چنان در عز فتاد

قدر آدم لحظه لحظه میفزود

زان شجر میداد مر وی را خبر

زینهار ای آدم این گندم مخور

تاج بر فرق جهاندارش نهاد

هر زمان در منزلی و گوشه

پیش او میرست هر جا خوشه