ای شفاعت خواه مشتی تیره روز

میخرامید و برخ فرخ نمود

رفت آدم نزد او کردش سلام

گفت ای فرزند، و ای صدرانام

لطف کن شمع دلم را بر فروز

جبرئیل اندر برش استاده بود

چشم بر روی نبی بگشاده بود