اوفکنده او گرهها بر جبین

مر مرا سر تا قدم اندر درخت

بر طنابی سخت بر پیچید سخت

ایستاد اندر برم پر خشم و کین

گفت با من چون همی بینی تو خود

گرچه نیکی کرده کردیم بد

گفتم او را کین همه زاری من