چه آنکس که گوید خرامست وناز

همان به که آویزش مرگ نیست

اگر صد سال بود سال اگر بیست و پنج

یکی شد چو یاد آید از روز رنج

چه گوید که دردست و رنج و نیاز

کسی را ندیدم بمرگ آرزوی

نه بی راه و از مردم نیکخوی