دم بدم میکرد در خود پرده او

دید ناگه پرده سبز و لطیف

در پس پرده یکی پیر شریف

ایستاده در بر آن پرده او

پرده را در گرد او زین نور بود

گرچه آن پرده تمامت نور بود

پرده بد سبز اما چون بهار