برفراز پیردید او یک شجر

درچکیدی هر زمان خون از دهان

پیر ناپیدا شدی در عکس آن

راه بین چون دید حیران گشت از آن

برگشاده بود آنجا بال و پر

پهن بودش هر ورق چون آفتاب

جمله رنگش چو نور ماهتاب