مصرع دوم · شماره 102مکن بابی ادب هرگز محابایشاعرعطاراثرفتوت نامهقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.99هر آن کس، کو بخود مغرور باشد#100بفرسنگ از مروت دور باشد#101ادب را گوش دار اندر همه جای#102مکن بابی ادب هرگز محابایانتخابشده103بخدمت میتوان این ره بریدن#104بدین چوگان توان گویی ربودن#105بعزت باش، تا خواری نبینی#دربارهٔ این سطرسطر شماره 102 از «فتوت نامه» است.سطر پیشینادب را گوش دار اندر همه جای→سطر بعدیبخدمت میتوان این ره بریدن←