بحر دل را تیره گرداند چو خویشی بگذرد

آشنایان در پی گنجینه های عمرها

هیچ آزاری ندیدم هرگز از بیگانه

هر غمی کامد بدل از خویش بود و آشنا

میزند بر دل بگد چون آشنا کرد آشنا

خویش میخواهد نباشد خویش بر روی زمین

تا بریزد روزی آن بر سر این از سما