و گرنه کس نیارد تاب انوار جلالی را

کسی او را تواند دیدکو گردد سراپاجان

که چشم سرنیارد دید حسن لایزالی را

جلالش چون گذارد جان جمالش می نوازد دل

زکس تا کس نیاساید جمالش روی ننماید

نه بیند دیده خود بین جمال حق تعالی را

اگر خواهی رسی در وی گذر کن از هوای دل