توسن چرخ را بدین شوکت

بی نشانی بود نشانه ما

بگذراند زعرش هر که نهد

سرطاعت بر آستانه ما

رام کرده است تازیانه ما

نرسد دست کوته همت

که بلندست آشیانه ما