گرفت از تن ما ذره ذره داد بجان

جمال تست بروز آفتاب روزن ما

خیال تست بشبها چراغ مسکن ما

زیمن عشق تو شد رفته رفته جان تن ما

گمان مبر که بیک جا نشسته ام فارغ

دو کون طی شد و یک کس ندید رفتن ما