نکنی ازین زبانی نرسد از آن شکستت

بمن فقیر مسکین چو گذر کنی بیفکن

نظری چنانکه دانی بزکوه چشم مستت

بنوازی ار گدائی به تفقد و عطائی

نگهی بناز میکن در فتنه باز میکن

بره نظاره بس دل بامید فتنه هستت

کنیم خراب و گوئی زچه اینچین شدستی