همی رنگ شرم آید از گردنت

ز بار گران شاخ تو هم بخم

همانا که گل را بها خواستی

بدان رنگ رخ را بیاراستی

همی مشک بوید ز پیراهنت

مگر جامه از مشتری بستدی

به لوئلو بر از خون نقط برزدی