فارغ زغم پرسش و اندوه حسابست

در عهد صبا توبه شکستیم بصهبا

دیریست که سجاده مارهن شرابست

رندی که بمستی گذراند همه عمر

هشیار کجا گردد زآشوب قیامت

آن مست که از نشاه چشم تو خراب است

بر بحرو بر و خشک و تر دهر گذشتیم