باری همه گر قهر و عتابست حسابست

با آنهمه تمکین که سراپای تو دارد

چون عمر زما میگذری این چوشتابست

زان لطف نهان با دل ما هیچ نکردی

تنها نه دل فیض خراب از نگه تست

کو دل که نه زآن غمزه مستانه خرابست