نگارا بهارا کجا رفته ای

سرت برتر از کاویانی درفش

بپیرایه زرد وسرخ وسپید

مرا کردی از برگ گل ناامید

که آرایش باغ بنهفته ای

همی مهرگان بوید از باد تو

بجام می اندر کنم یاد تو