غمم ازو بود و شادمانی دل او

مرا که دل زغم معصیت ورق و رقست

امید نور تجلی زحق طبق طبق است

زیمن دوست همه درد من بیک نسق است

گناه ما چو خجالت در آسمان افکند

که بارش اینهمه کرد و هنوز در عرقست