سخن تمام نگردد زیک غزل ای فیض

نثار روی ترا زآسمان طبق طبق است

تو گر فرشته و حوری و گر بشری

مپوش روی که نظاره تو یاد حق است

اگرچه گفته تو صفحه دو صدورق است