هر که در بند اوست آزاد است

دل که ویران اوست آباد است

جان چو غمناک از او بود شاد است

موبمو خویش را بدو بندم

این سعادت بسعی می نشود

غم او روزی خداداد است

در خرابی بود عمارت دل