که از پرستش اغیار یار بیزار است

مجو گشاد ز زلفی که کج مج و تیره است

شفا مخواه زچشمی که مست و بیمار است

بهر چه مینگری روی حق در آن می بین

نوید چاره بیچارگان بفیض رسان

که تا بچاره رسیدن حیات ناچار است