هر کرا چون فیض وحشت باشد از ابنای دهر

درو لعل از خون دل در قعر این دریا خوش است

ای که هستی میفروشی در جهان جای تو خوش

بی سر و پایان کوی نیستی را جا خوش است

گوش بسته لب خموش و چشم نابینا خوش است