فیض هر روز بنظم غزلی پردازد

زعفرانیست رخم یا گل کافیشه شدست

بس که در حسن سراپای تو اندیشه نمود

پای تا سر دل حیرت زده اندیشه شدست

سفتن گوهر معنیش مگر پیشه شدست