تا که جان بر پایت افشانم زمن نشنید و رفت

گرچه دل از پادرآمد در ره عشقش ولی

اندرین ره میتوان درخاک و خون غلطید و رفت

بر سربالینم آمد گفتمش یکدم بایست

جان بلب آمد زیاد آن لبم لیکن گرفت

از خیالش بوسه دل جان نو بخشید و رفت

اینجهان جای اقامت نیست جای عبرتست