مراست غم که مبادا ترا کنند ملامت

ترا چه کم که مرا نیست تاب دیدن رویت

زعجز شب پره آفتاب را چه ملامت

ترا چه غم که بمیرد هزار همچو من از غم

زمرگ باک ندارم در آن غمی که نشیند

بخاکم ار گذری بر دلت غبار ندامت

کرامتیست کسی را که میرد از غم عشقی