چو کردهای تنت مردهای جان دارد

که بهر جنتی و میروی بنار عبث

گرانبها و عزیز الوجود و بی بدلی

نه چنین سبک و بی بها و خوار عبث

مدزد ایجان تن زاز کار و بار عبث

غنیمتی شمر این یکدو دم که ماند ای فیض

بکار کوش و سخن در میان میار عبث