بجانت که دست از اسیران بدار

بسی خانه شد از تو ویران عبث

بیک عشوه دل فریب خوشت

دل عالمی شد پریشان عبث

مکن جور بر ناتوانان عبث

دل من بود آن دل ای فیض بس

مریز اشگ بر روی سندان عبث