فیض میردا ز دوریت و ز بلای مهجوریت

چون ترا شدم بنده از جهان شوم آزاد

بی تو در نفیرم من در غم و زحیرم من

خویش را بمن بنما تا شود ز رویت شاد

کی تو این روا داری چون پسندی این بیداد