درد دواست مرد را مرد دواست درد را

گر بتنست و گر بجان هر چه بود سزاست درد

مغز ز پوست میکشد هر دو بدوست میکشد

مرد چو گرم درد شد شد دلش از دو کون سرد

رد بود آنکه نبودش بیگه و گاه رنج و درد

درد بود غذای روح مایه شادی و فتوح

هر که بدرد گشت جفت شد ز غم زمانه فرد