سرخی روی جان بود روی تنت چو گشت زرد

درد بود غذای روح مایه شادی و فتوح

هر که بدرد گشت جفت شد ز غم زمانه فرد

علت و سقم آب و گل هست شفای جان و دل

کرد تن و سوار جان این شده پرده بر آن

در طلب سوار تاز یاوه مگرد گرد گرد

درد چو در تو نیست هیچ بیهده در سخن مپیچ