آشفتگی از نگهت گیسوی تو دارد

گه سوزی و گه داغ نهی گاه گدازی

هر عیش که دلراست ز پهلوی تو دارد

هر عاشق بیچاره که در بند بلا نیست

چون فیض نباشد ز هم اجزای وجودش

هر ذره جدا عزم سر کوی تو دارد