ای خوش آنکس که کفافی ز حلالی دارد

جان کند در طلب دنیی و بیگانه خورد

خواجه شاد است که مالی و منالی دارد

زاید از قدر ضروریش وبالست و بال

فیض را بر سر آن کوی چو بینی بیخود

بگذارش بهمان حال که حالی دارد