صرف طاعات توان کرد و بعصیان گذرد

چند اوقات شود صرف جهان فانی

نه در اندیشه آغاز و نه پایان گذرد

حیف از این عمر گرانمایه که هر لحظه از آن

گوش جان وصف حدیث تو کنم تا جانرا

لحظه لحظه بنظر حوری و غلمان گذرد

جان و دل هر دو نثار تو کنم تا بر من