گفتی ترحمی کن بر جان ناتوانم

کز پای تا سرم سوخت بس شور و فتنها کرد

هم زهد کرد غارت هم رندی و بصارت

با دین و دل چها کرد با خشک و تر چها کرد

گفتا که عشق هرگز بخشید یارها کرد

من شیر مست عشق در بیشه فتاده

کی تر ز خشک یا تریا هر زبر جدا کرد