گو بیا کفر من دل شده بنگر ملا

آنکه صید من دل خسته تمنا می کرد

برد از دست من امروز متاع دل و دین

رفت آن کاین دلم اندیشه فردا می کرد

آنکه از دفتر دینم ورقی وا می کرد

گو بیا حالی و بر گریه من فاش بخند

که پس پرده ام از پیش تماشا می کرد