بسته دید از همه سو راه رهائی بر خود

آنکه از دفتر دینم ورقی وا می کرد

گو بیا حالی و بر گریه من فاش بخند

که پس پرده ام از پیش تماشا می کرد

دل که گاهی هوس زلف چلیپا می کرد

ممکنم نیست ازین دام خلاصی دیگر

جاش خوش باد که از دور تماشا می کرد