دو جهان بسته آن جعد چلیپا می کرد

یاد آن روز که از زلف گره وا می کرد

نظری سوی من خسته نهان می افکند

نگه حسرتم از دور تماشا می کرد

تیر مژگان بدم میزد و جانم به دعا