گاه تاراج دل و دین بعلالا می کرد

خویش را جمع و پریشانی دلها میخواست

گاه بر زلف گره میزد و گه وا می کرد

گاه بر مملکت عقل شبیخون میزد

گاه جان و تنم او ز آتش حسرت میسوخت

از ره دیده گهم غرقه دریا می کرد

گاه با من ز سر لطف دمی وا میشد