گه بزعم دل من قهر بر اعدا می کرد

گاه جان و تنم او ز آتش حسرت میسوخت

از ره دیده گهم غرقه دریا می کرد

گاه با من ز سر لطف دمی وا میشد

غمزه و قهر و عتاب و گله و عشوه و ناز

بهر صید دلم اسباب مهیا می کرد

آتشی بود چو رخساره بمی می افروخت