در دل چون سنگشان گلزارها بار آورد

میکنم در پرده مستی تاخس خشکی مباد

در گلستان حقایق خار انکار آورد

عشق اگر در زاهدان یابد رهی از داغها

عشق باید تا درین افسردگان آتش زند

از نی رگهای تنشان ناله زار آورد

در زمین دل نهال غم نشانیدم دگر