جان چو بداد دل بکام کار دلش بماند خام

جان که ز تن رمیده بود باز بجسم رام شد

یافت حیات تازه دوست مغز درآمدش بپوست

وز تن و جان دشمنان طالب انتقام شد

فیض چو کند دل ز جان کار دلش تمام شد