از بس سرشک ریختم آبم دگر نماند

دست از دلم بدار که تابم دگر نماند

تا چند و چند با دل خونین کنم عتاب

گشتم خجل ز خویش عتابم دگر نماند

ای یار غمگسار دگر حال دل مپرس