حیرتی دارم از این، کین هر دو چونم داده اند

کوه عقلی و بیابان جنونم داده اند

از فلک روزی نخواهم نعمت عشقم بس است

در دل از غم رزقهای گونه گونم داده اند

داده اندم بی خم و مینا و ساغر بادها