به له الملک وله الحمد بسوی تو کشند

سرو را در نظر آرند بیاد قد تو

گرد گلزار بر آنند که بوی تو کشند

هر ثنا هر که کند در حق هر کس همه را

روز ایشان بود آنگه که برویت نگرند

شب زمانی که در آن طره موی تو کشند

سخن هر که بهر سوی و بهر روی بود