همه الوان نعم از سر کوی تو کشند

هر کسی روی بسوئی بامیدی دارد

آخر الامر همه رخت بسوی تو کشند

کمر بندگیت بسته سراپای جهان

کبریای تو بسی سر بسجود اندازد

صوفیان چونکه بجان نعره هوی تو کشند

فیض فریادکنان بر اثر بانک رود