مست چشمان هم و خسته مژگان همند

زاهد و عارف و عابد همه بر درگه حق

خواجه شانان هم و بنده و سلطان همند

خوب رویان جهان مظهر لطفند ولی

دردمندان مجازی که جگر سوخته اند

چون نشستند بهم شمع شبستان همند

گاه سازند بهم گاه ز هم می سوزند