عمری دو جهان را همه عطار توان بود

یکذره گر از مهر تو ناید بدل و جان

بر هر دو جهان قاسم انوار توان بود

یکدم گر از آن زلف دو تا بوی توان برد

در میکده لطف تو بی خویش توان زیست

در مصطبه قهر تو هشیار توان بود

در حضرت قهر تو خطائی نتوان کرد