غفلت فیض بین که چون غره گفتگو شده

قعر جحیم جا کند آنکه بزور میرود

هرکه بخشم مبتلا راست چو مار می شود

و آنکه اسیر حرص شد خوار چو مور میرود

ماتم خود گذاشته در پی سور میرود