دوش دلم ز بار خلق کاش رهد نمی رهد

هر حجری ز آتشی طور شود نمیشود

خوی بدی چه جا گرفت می نرود بپند کس

مار چگونه از فسون مور شود نمیشود

پای گران ز سر مرا دور شود نمیشود

یار بوعده گهی خاطر فیض خوش کند

ماتم من بدین فسون سور شود نمیشود