فیض را از می وصلت قدحی ده سرشار

گر بقربم بنوازی نبود از تو بعید

نا امیدم مکن از دولت وصلت ای دوست

که ز تو غیر تو دانی که ندارم امید

تا که در مستی عشق تو بماند جاوید